ილიას საღამო — ვაჟა–ფშაველა
Теми: класика, наука й природа
Початок
ფშავის ხევიდან ვესტუმრე
დღეს იმერეთის მხარესა.
ამ ტურფა არემარეში
ფიქრებს განვიცდი მწარესა.
ვდღესასწაულობთ კარგ დრესა,
დარამებულსა შავადა,
ბოლოს-რა ვიხრით მის წინ ქედს,
ვინც ჩევენ მოვკალით ძალადა.
ბოლოს-ღა ვტირით და ვნანობთ,
რად მოვეპყარით ავადა,
დიდს მოამაგეს მამასა,
ჩვენს საწყლობაზე მტირალსა:
"გაფხიზლდით", "გაიღვიძეთო",
დაიცხრომელად მყვირალსა,
ქართველ მუშაკთა წინამძღვარს
მოაზრეს გასაკვირალსა.
გზა შევუკარით, თოფები
ვესროლეთ, როგორც ფირალსა.
მას, ვონც ურჩევდა თავადსა,
ძმობა ჰქონოდა გლეხთანა,
სწამდა, რომ ამით ძალასა
შეიმატებდა ქვეყანა,
და უფრო საშიშრად ჰქმნიდა
ერთად ორივეს მტერტანა.
ვინაც თავისი სამშობლო
თვით ღმერთზე მეტად იწამა
და დიდად პატარა ერი
გულმა ითვისა მისამა, უდროოდ უნდა შეჭამოს
ოხერმა დედამიწამა?!
ახ, რა…
Торкнись будь-якого слова — переклад з’явиться одразу, а слово ляже в твою добірку разом із реченням.