კლდე და მდინარე — ვაჟა–ფშაველა
Теми: класика, наука й природа
Початок
I
კლდეს შაეზღუდა ხეობა,
რაზეც მდინარე დიოდა, -
სალსა, ასპიტსა, დიდრონსა
ფერფლიც-კი არა სცვიოდა.
მდინარე უყეფს: “გზა მომეც,
კლდეო, გამიშვი წინაო;
აქ ქვა-ლოდებზე ხტომამა
ძალიან დამაშინაო...
მინდა, რომ ბარად ჩავიდე,
იქ მოვიპოვო ბინაო.
გამიშვი, შენი ჭირიმე,
აქ ყოფნა მომეწყინაო”.
და თან კლდის კალთას ეხვევა,
ხელ-ფეხს უკოცნის ზვიადსა,
ვით ბავშვი თავის დედასა,
ვედრებას ეტყვის ფრიადსა.
- “რას ამბობ, ცეტო? - კლდე ამბობს, -
სიტყვას რად ამბობ მცდარესა?
მე მოვკვდე, შენ-კი იტლინკო,
სად თქმულა, რომელ მხარესა?!
როგორ კარგი რამ მირჩია,
უყურებთ გასახარებსა!”
ათასჯერ სთხოვა მდინარემ,
ათასჯერ ქუდი უხადა,
მაგრამ კლდემ ისევ და ისევ
თავისი გამოუცხადა.
მდინარე მაინც არ ტყდება,
თუმც ცდა მიუდის ცუდადა,
მაინც კლდეს ეალერსება,
გადიქცა კატის…
Торкнись будь-якого слова — переклад з’явиться одразу, а слово ляже в твою добірку разом із реченням.