ამირანის ხმალი — ვაჟა-ფშაველა
Теми: класика
Початок
იგივეა, დაბერებულა: თმა გასთეთრებია, წელშიც ცოტად მოხრილა. უზარმაზარი კონა მოიტანა შეშისა და კერის პირას დაყარა.
– ოჰ, ძალიან დავიღალე, – სთქვა მან, – ღონე აღარა მქონია, დავბერებულვარ, გულიც გატყდა, მაგრამ ნუგეში მაინც კიდევ მაქვს. იმედი თავს არ მანებებს… აჟინება, ახირებაა… უკან დაწევა, დახევა, ყოვლად შეუძლებელია. აქამდის თუკი… ჰოო, აქამდის თუკი სწორე გზაზე დავდიოდი და შენც გატარებდი, ამას შემდეგაც ისევ ის იქნება. განა ეს ლეჩაქი სითბოს გულისათვის მხურავ? არა… რამდენჯერაც ახალი წელი დგება, იმდენჯერ თითქმის მეც განახლებასა ვგრძნობ. არ ვიცი, თითონაც არ ვიცი კარგად, ასე რად მემართება, და, შე საცოდავო, შენც დაგათრევ თან ძალაუნებურად…
– როგორ? რადა ვარ საცოდავი, დედა არა ხარ ჩემი?
– ვარ, ოღონდაც…
Торкнись будь-якого слова — переклад з’явиться одразу, а слово ляже в твою добірку разом із реченням.