ხის ბეჭი — ვაჟა-ფშაველა
Теми: класика
Початок
წვიმდა, ელავდა, ღვარები
მთის ფერდოებზე დიოდენ,
ჩავლით ჩაკიფეს ბალახი,
დაბლა ხევებში ხვიოდენ,
მოაგორებდენ ლოდებსა,
ისმის დგანდგარი, ჩხერანი;
მთისად მთა დატევებული,
კლდე, კლდეს მობმული, ვერანი,
ირჩევა ღამის წყვდიადში,
საზარლად აყორებული;
ხევში ბობოქრობს მდინარე
მყვირალი, გაღორებული.
გაღმა სხვა მოსჩანს ფერდობი
დიდი, შავის ტყით ფარული,
როსტომის მრისხანება აქვს
და თან სინაზე ქალური.
იქ ბევრი იცის ირემი,
დათვი და ღორი მალული.
მათ მონადირე აწუხებს,
ქურდულად შემოპარული.
იქ კაცნი როდი სცხოვრობენ…
მოკამკამებენ წყარონი,
ჩალა-ჩადუნას პირს ჰბანენ
ტურფანი, გასახარონი.
ნამი ჩამოდის წვიმისა,
დაბლა ფოთლებზე ხმაურობს;
ქვეით კი ისევ მდინარე
მოსთქვამს და აურზაურობს.
სხვა ხმა არსიდან არ ისმის:
არც მგელი ღმუის არსადა,
მელის ხავილსა, ბუს…
Торкнись будь-якого слова — переклад з’явиться одразу, а слово ляже в твою добірку разом із реченням.