მარიამა კამეჩი — თედო რაზიკაშვილი
Теми: класика
Початок
მარიამა კამეჩი
- დედილო, აბა ელთი გამოიქედე, ჩვენს კამეჩს ლა მშვენიელი ფუჩინა ჰყავს. უჰ, გენაცვალე, დედა! ლამოტელა ყულები აქვს, ლოგოლ აბალტყუნებს, თითქო კულდღელიაო, უყულე, დედა, უყულე! - პატარა მარიამი დაჟინებით ეძახდა დედას, გამოსულიყო, ფუჩინა ენახა. - უყულე, დედილო, ლოგოლ ალხეინად დაბძანდება! ხომ ალ მელჩოლავს, ლომ ხელი მოვჭიდო?!
- არ გერჩის, შვილო, არა, გენაცვალოს დედა.
- უჰ, უჰ, ლა მცუქანია, ლა თეთლი აქვს, დედილო, კუდის წველი, ლოგოლ ფაფუქი და ლბილია! ლით უნდა მელჩოლოს, ლომ ელთი კიკნა ლქებიც ალა ჰქონია ამ საწყალსა. დედა, საწყალი ფუჩინა, ჯელ ისევ ლბილები აქვს, ლა ეშველება, ლომ ელთი მგელი შეხვდეს ამ ჩვენ ფუჩინასა? ლქები ლომ ალა აქვს, ლით უნდა ულქინოს მგელსა?
- ვერაფრითა, შვილო, თავისი დედა თუ…
Торкнись будь-якого слова — переклад з’явиться одразу, а слово ляже в твою добірку разом із реченням.