წიფლისჩიტა — ვაჟა-ფშაველა
Теми: класика
Початок
ისე სასიხარულო არავისთვის იქნება გაზაფხული, როგორც მთისთვის არის. მთა ყველაზედ მეტად დაჩაგრულია ზამთრისაგან. მთა ამ დროს მკვდრეთითა სდგება: თეთრს სუდარას გაიხდის და კუბოდამ ამოიხედავს… მთის გვერდებზე ალაგ-ალაგღა სჩანს დარჩენილი თოვლები. მთას უხდება კალთებში ტყე, მიბინდებულ-მიჩუმებული.
არც ტყე დარჩენილა გაზაფხულისაგან უნუგეშოდ. დააშვენებს იმას თეთრად და წითლად აყვავებული მაჟალო და პანტა; იქვე ყვავის ტყემალი… ყვავილები ამკობენ წიფელს, რცხილას, მუხას და ფოთლებ-მთრთოლარე ვერხვსა… თუ ესენი მოსცდებიან და აღარ გაუღიმებენ ტყეს, ასკილი ხომ აღარ უღალატებს; ეს ტყის ვარდი მაინცდამაინც გაიშლება გორ-გორის პირებზე; თუ ესეც მოსცდა, შვინდი ხომ აღარ მოსცდება. ისე როგორ მოსცდება შვინდი, რომ ყვითლად აღარ…
Торкнись будь-якого слова — переклад з’явиться одразу, а слово ляже в твою добірку разом із реченням.